Εδώ κοντά, στην άλλη άκρη του σύμπαντος

Το θερμό κλίμα που επικρατούσε στο κατάμεστο Σατιρικό Θέατρο πριν την έναρξη, κατά τη διάρκεια και μετά το τέλος της παράστασης, θα αρκούσε για να σηματοδοτήσει την παρουσίαση της τουρκοκυπριακής παραγωγής «Ο αγνοούμενος» στο ελληνόφωνο κοινό ως ένα γεγονός ιστορικής σημασίας.

Δυστυχώς, η «θεατρική επαναπροσέγγιση» είχε μπει στο ψυγείο για περισσότερο από μια δεκαετία, οι τόσο ελπιδοφόρες προσπάθειες του Σατιρικού Θεάτρου και του Δημοτικού Τουρκοκυπριακού Θεάτρου Λευκωσίας έδειχναν να μην έχουν συνέχεια. Ήρθε αυτή η εξαιρετική πρωτοβουλία, για να επιβεβαιώσουμε ότι στη θεατρική μας πραγματικότητα υπάρχει ένα σοβαρό κενό. Θα έπρεπε να γίνεται συχνότερα και πιο μεθοδικά αυτή η ανταλλαγή, σε πείσμα των καιρών και των ηθών, αλλά και του πολιτικού τέλματος, που αρχίσαμε να συνηθίζουμε.

Το κοινό απένειμε την ύψιστη θεατρική τιμή, την όρθια επευφημία, έχοντας βιώσει μια σπουδαία εμπειρία που ενίσχυε η υπενθύμιση ότι εδώ παραδίπλα, στην άλλη άκρη του σύμπαντος, υπάρχουν άνθρωποι με κοινά ή παρόμοια βιώματα, ανησυχίες, προβληματισμούς. Την ενίσχυε επίσης η διαπίστωση ότι σε μια τόσο κοντινή, αλλά και τόσο μακρινή γειτονιά υπάρχει καλή θεατρική παραγωγή. Και υπάρχει και εξαιρετική θεατρική γραφή από νέους δραματουργούς, όπως η Αλιγιέ Ουμανέλ.

Η συγγραφέας, που σκηνοθέτησε και την παράσταση, εμπνεύστηκε ως κεντρικό αφηγηματικό εύρημα-τέχνασμα τη σύνδεση του πονεμένου ζητήματος των αγνοουμένων με τον Άμλετ και ειδικότερα με μιαν από τις τραγικότερες σκηνές του παγκόσμιου δραματολογίου: αυτήν όπου ο μελαγχολικός πρίγκιπας της αμφιβολίας συντρίβεται από τη συνειδητοποίηση της θνητότητας, σαρκάζοντας μέσα στα χέρια του το καύκαλο του Γιόρικ.

Παράλληλα με τις ιστορικές και πολιτικές προεκτάσεις, το έργο πλημμυρίζει τον νου του θεατή με μια σειρά ερωτημάτων που αφορούν την ουσία της ανθρώπινης υπόστασης, το εύθραυστο και παράλογο της ύπαρξης.

Η Ουμανέλ χαϊδεύει απαλά το κάκαδο και ψηλαφίζει προσεκτικά τις πληγές, γιατί δεν θέλει να τις ματώσει, αλλά να τις απαλύνει.