Εθιστικό σασπένς

Στο θέατρο δεν υπάρχει μοντάζ. Γι’ αυτό, για να διατηρήσεις για σχεδόν δύο ώρες στο σανίδι τους ιλιγγιώδεις ρυθμούς του «μετρ του σασπένς», χρειάζεται να βρεις τα κατάλληλα ερμηνευτικά και σκηνικά συστατικά, χρειάζεται ικανότητα, αλλά περισσότερο χρειάζεται ρίσκο, φαντασία και πειραματική διάθεση.

Ο Μάριος Μεττής ρίσκαρε και πέτυχε, προτείνοντας μια παράσταση που συνδυάζει πρωτοτυπία με αφηγηματική συνέπεια και «πουλάει» γιατί ακριβώς μελέτησε καλά τον Χίτσκοκ, «διάβασε» τα κουμπιά που ο μετρ αρεσκόταν να γυρίζει στον θεατή, αυξάνοντας κατά ένα κλικ το κωμικό στοιχείο.

Η παράσταση του Θεάτρου Διόνυσος «39 Steps», σχεδόν χωρίς σκηνικό και με τους τρεις από τους τέσσερις πρωταγωνιστές να παίζουν δεκάδες ρόλους, κατάφερε να αποδώσει την κλιμακούμενη αγωνία, στοχεύοντας στο να μην αφήνει ήσυχο τον θεατή ούτε λεπτό, οδηγώντας τον σε λανθασμένα συμπεράσματα και εικασίες, θολώνοντας το μυαλό του με μυστήρια, εθίζοντάς τον στην αγωνία για την εξέλιξη και εμβαπτίζοντάς τον στην ηδονή της αφήγησης.

Πρέπει να συνεπήρε και τον ίδιο τον σκηνοθέτη η διαδικασία, αφού ήταν σαφές ότι το πειραματικό οικοδόμημα δεν θα μπορούσε να αντέξει την παραμικρή παρέκκλιση από τον καταιγιστικό ρυθμό της κινηματογραφικής εκδοχής.

Προσωπική μου αίσθηση είναι, όμως, ότι μοιραία αυτό λειτούργησε μόνο σε πρώτο επίπεδο, σ’ αυτό της διασκέδασης, σκεπάζοντας τις ψυχοαναλυτικές, φιλοσοφικές και πολιτικές ανησυχίες του χιτσκοκικού σύμπαντος.