Επιεικώς… συγκρατημένη

«- Σου άρεσε;» «-Ναι». «-Σίγουρα; Όλο ‘ναι’ μου λες…» «-Σίγουρα, μού άρεσε πολύ». Η στιχομυθία αυτή έχει γίνει πλέον ρουτίνα όταν πηγαίνω να παρακολουθήσω μια παιδική παράσταση. Ελάχιστες φορές θυμάμαι να κατέγραψα μια αρνητική «κριτική» από τον λιλιπούτειο μόνιμο συνοδό μου σ’ αυτού του είδους τα θεάματα. Έχω αρχίσει να υποψιάζομαι ότι η επιείκειά του είναι τόση, που η λογική «αφού αρέσει σ’ αυτόν, εμένα μού περισσεύει» έχει αρχίσει να μην έχει πλέον νόημα.

Τον ίδιο συγκρατημένο ενθουσιασμό εισέπραξα βγαίνοντας από το Θέατρο Ριάλτο, έχοντας μόλις χειροκροτήσει την παράσταση της ΕΘΑΛ «Ο Αυγερινός και η Πούλια». Ο μικρός είχε γνέψει καταφατικά στην τετριμμένη ερώτηση κι είχε κιόλας αρχίσει τις αταξίες. Όμως το φευγαλέο αίσθημα εκπλήρωσης του γονεϊκού καθήκοντος είχε αρχίσει να ξεθωριάζει δίνοντας τη θέση του σε μια σειρά προβληματισμών.

Καταρχάς το σκηνικό αποτέλεσμα, μια χαριτωμένη, διεκπαιρεωτική δραματοποίηση ενός παραδοσιακού ελληνικού παραμυθιού, έμοιαζε μάλλον να είναι απότοκο της περσινής τραυματικής απόπειρας της ΕΘΑΛ να κάνει καλλιτεχνικό και εμπορικό «άνοιγμα». «Τραυματικής», όχι λόγω της συνεργασίας με το Ριάλτο η οποία άλλωστε συνεχίζεται και φέτος. Αλλά λόγω της επιλογής του έργου και –περισσότερο- του συγγραφέα -δηλαδή του Ευγένιου Τριβιζά- με τις υπερβολικές φιλοδοξίες εκείνης της προσπάθειας να μην εκπληρώνονται.

Φέτος, λοιπόν, επένδυσε στη φρεσκάδα και την ευρηματικότητα του Νίκου Νικολαΐδη κι ενός κεφάτου και άφθαρτου θιάσου. Έριξε το βάρος στην απόδοση της παραμυθένιας ατμόσφαιρας μέσω μιας ήπιας λυρικής αφήγησης, χωρίς τεχνικές, οπτικές και ηχητικές φιοριτούρες, δίνοντας αρκετή ελευθερία στους μικρούς θεατές να ενεργοποιήσουν τη φαντασία τους –αυτή που ροκανίζουν καθημερινά οι φανταχτερές ηλεκτρονικές οθόνες. Η ΕΘΑΛ δεν θα μπορούσε παρά να έχει πλήρη επίγνωση ότι αυτό θα μετρούσε αρνητικά στην εμπορικότητα του εγχειρήματος.

Μπορεί η παράσταση να φάνταζε απλή και ξεπερασμένη στο μάτι του κορεσμένου θεατή, αλλά τι σημασία έχει αυτό; Είπαμε, σημασία έχει να αρέσει σ’ αυτούς που πρέπει…