Αν ήταν έτσι το σινεμά

«Αν...» σε σκηνοθεσία και σενάριο Χριστόφορου Παπακαλιάτη.

«Το καλύτερο στον αυνανισμό είναι το μετά, το αγκάλιασμα» έβαζε τον εαυτό του να εκστομίζει στην ταινία «Hollywood Ending» ο Γούντι Άλεν. Η μνεία στον Αμερικανό δημιουργό δεν είναι τυχαία σ’ ένα κείμενο που αφορά την πρώτη κινηματογραφική απόπειρα του Χριστόφορου Παπακαλιάτη. Κι οι ομοιότητες δεν εξαντλούνται στο ότι σκηνοθέτης, σεναριογράφος και απόλυτος πρωταγωνιστής είναι το ίδιο πρόσωπο. 

Είναι τα προσεγμένα πλάνα κι η ρομαντική ατμόσφαιρα από τις γειτονιές της Πλάκας (όχι της πλάκας), με αναφορές στην αισθητική του «Midnight In Paris». 

Είναι το ότι η αυταρέσκεια που διαπνέει πλάνα και γκρο πλαν σχεδόν… στάζει από την οθόνη. Αυτό όμως δεν είναι απαραίτητα κακό. 

Δεν έχω άποψη για τα τηλεοπτικά κατορθώματα του Παπακαλιάτη, έχω όμως την αίσθηση ότι οι «οπαδοί» του θα τον ακολουθήσουν και θα ενθουσιαστούν.

Στην τέχνη δεν υπάρχει παρθενογένεση, αλλά ο δημιουργός εδώ το παράκανε καθώς η κεντρική ιδέα –του βασικού χαρακτήρα που «σπάει» στα δύο και συμμετέχει σε δύο παράλληλες ιστορίες- αναπτύσσεται σχεδόν copy-paste με την ταινία του Πίτερ Χιούιτ «Sliding Doors» με τη Γκουίνεθ Πάλτροου, ενώ εύκολα κάποιος μπορεί να εντοπίσει ομοιότητες και αναφορές με τη «Διπλή ζωή της Βερόνικα» του Κισλόφσκι, το θεατρικό του Άλαν Έικμπορν «Intimate Exchanges» (που έκανε ταινία υπό τον τίτλο «Smoking/ No Smoking» ο Αλέν Ρενέ) κ.π.ά. 

Ο Παπακαλιάτης κλείνει το μάτι στο παλιό ελληνικό σινεμά, σε κουραστικό βαθμό και αφήνει τον εαυτό του να αλωνίσει ως προς την ενεργοποίηση των δακρυικών αδένων, σιγοντάροντας το μελόδραμα με την ανάλογη αβανταδόρικη μουσική υπόκρουση. Πάντως, για να μη λέμε μόνο τα κακά, δεν είναι αυτονόητο για ελληνική ταινία να έχει άρτια παραγωγή και ολοκληρωμένο και σφιχτοδεμένο σενάριο με ξεκάθαρη αρχή- μέση- τέλος, υπηρετώντας πιστά και χωρίς παρεκτροπές την αρχική ιδέα.