Σκοτεινό θρίλερ δωματίου

«Ο θάνατος και η κόρη» του Άριελ Ντόρφμαν στο Σατιρικό Θέατρο.

Όταν το σκοτεινό «μεσαίωνα» μιας πολυετούς απάνθρωπης και αδυσώπητης χούντας δεν διαδέχεται η Αναγέννηση, αλλά μια «ήπια» μεταπολίτευση, εγείρεται το ερώτημα αν μια κοινωνία μπορεί να προχωρήσει αρμονικά, κρύβοντας τα ανεπούλωτα τραύματα με το φθηνό μέικαπ μιας επιβεβλημένης λήθης. Η απουσία κάθαρσης θα τα μετατρέψει σε ρωγμές μέσα από τις οποίες θα ξεχυθεί αργά ή γρήγορα μια διάπυρη μάζα συσσωρευμένης οργής με ανυπολόγιστες συνέπειες. Ο Χιλιανός συγγραφέας και αγωνιστής των ανθρώπινων δικαιωμάτων Άριελ Ντόρφμαν έχει ένα μοναδικό τρόπο να διαπραγματεύεται τις παρενέργειες του «ένοχου» παρελθόντος στο παρόν.

To Σατιρικό Θέατρο αναμετράται με το έργο που έκανε κάποτε ταινία ο Ρόμαν Πολάνσκι κι εύστοχα λοξοκοιτάζει προς την κινηματογραφική εκδοχή για να το προσαρμόσει σ’ ένα σκοτεινό θρίλερ δωματίου που μοιάζει ειδικά βγαλμένο για τη μαζεμένη Πάνω Σκηνή του. 

Ο σκηνοθέτης κι οι ηθοποιοί δεν επένδυσαν στον ωμό ρεαλισμό και ακολούθησαν τις επιταγές του Ντόρφμαν για περισσότερη εσωτερικότητα και ανάδειξη των τριών χαρακτήρων στις αρχετυπικές φιγούρες του θύτη, του θύματος -που ρέπει προς την αυτοδικία- και του (ιδεαλιστή) δικαστή, που είναι έτοιμος να δεχθεί όλες τις εκδοχές. 

Θεωρώ ότι οι ηθοποιοί ανταποκρίθηκαν, ειδικότερα η Μαριάννα Καυκαρίδου που ενσάρκωσε ανεπίληπτα την ημιπαράφρονα Παολίνα, που «σκότωνε» με το βλέμμα της αυτόν που αναγνώριζε ως βασανιστή της κι είχε το θράσος να κυκλοφορεί ελεύθερος και προστατευμένος, εξακολουθώντας να «πουλά πνεύμα».