Ο ατομικός μας λαβύρινθος

«Ανομβρία» των Λούκας Βαλέβσκι και Κάσια Πολ

Αυτή τη φορά η ομάδα Μίτος ξεπέρασε τον εαυτό της. Η έγνοια της να παραμείνει πιστή στην προσπάθεια αναζήτησης μιας νέας σκηνικής γλώσσας, αμφισβητώντας καθεστηκυίους θεατρικούς κώδικες και προχωρώντας πέρα από την αφήγηση, είχε ως αποτέλεσμα μια σχεδόν μυσταγωγική «εμπειρία στο χώρο».

Η άκρη του νήματος άπτεται της ιστορίας της Αριάδνης, κατά την κυπριακή παράδοση, όπου ο Θησέας είχε αποβιβάσει έγκυο την Αριάδνη στο νησί κι όταν μετά από θύελλα κατόρθωσε να επιστρέψει τη βρήκε νεκρή. Επιλέχθηκαν τέσσερις περφόρμερ από τις Φιλιππίνες σε αυτή την πολυεθνική συμπαραγωγή (Κύπρος, Πολωνία, Νέα Ζηλανδία, Φιλιππίνες) προκειμένου να συμβολίσουν τη διαφορετική κουλτούρα που έφερε η Αριάδνη στην Κύπρο. 

Καθώς ξετυλίγεται το κουβάρι, με έμφαση στη σωματικότητα, η ομάδα αναζητεί απαντήσεις στις παραδόσεις, τους μύθους, τη φαντασία με όχημα ένα οπτικό θέατρο όπου η σκηνική γλώσσα υπερβαίνει τον λόγο αντλώντας τις «λέξεις» της από τις απαρχές του πολιτισμού, με μυστικιστικές αναφορές προκειμένου να περιγράψει την ανομβρία, όχι με την έννοια της έλλειψης νερού, «αλλά και αγάπης, ανθρωπιάς, συναισθημάτων και οικειότητας μεταξύ των ανθρώπων».

Το αποτέλεσμα είναι εικονοκλαστικό, αλλά «κουμπώνει» άψογα με την ολοζώντανη ηχητική παρέμβαση του Ανδρέα Καΐτη, που στήνει αριστοτεχνικά ένα ηχητικό τοπίο που υπερθεματίζει αβίαστα σε εικόνες και συναισθήματα. Η διάχυση του ήχου διευρύνει το χώρο και τροφοδοτεί την αντίληψη του ενεργητικού θεατή, ο οποίος συμμετέχει στη διαδικασία και καθίσταται αποκλειστικά υπεύθυνος για την ίδια την πράξη της θέασης: καθείς, ανάλογα με τα προσωπικά του βιώματα παρακολουθεί μια διαφορετική παράσταση. 

Κρίμα που δεν μπορεί κάποιος να ξηλώσει ολόκληρο το κτήριο του Παλιού Ξυδάδικου, αδιαμφισβήτητου πρωταγωνιστή της παραγωγής, για να παρασύρει θεατές κι εκτός Λεμεσού μέσα στους περιπετειώδεις ατομικούς τους λαβύρινθους.