Μ’ ένα πρώτο πρόχειρο και εμπαθές βλέμμα θα μπορούσες να καταλογίσεις άτσαλη σκηνοθεσία, χοντροκομμένες σκηνές, ενοχλητικούς ερασιτεχνισμούς. Με γυμνό μάτι μπορούσες να διακρίνεις οργανικές ατασθαλίες και άναρχες παραφωνίες. Όμως, το πνεύμα του Αριστοφάνη όχι μόνο ήταν εκεί αλλά θα πρέπει να χαμογελούσε ευχαριστημένο. Περίεργο, έτσι;
Η δική μου αίσθηση είναι ότι η Ειρήνη του Αριστοφάνη μέσα από το πρίσμα της νεοσύστατης ομάδας της Γιολάντας Χριστοδούλου πέτυχε το σκοπό της. Κάποιος θα πει ότι το μεγαλύτερο ατού της παράστασης, η ραχοκοκαλιά, είναι ο λόγος. Το κατόρθωμα της Λέας Μαλένη που επεξεργάστηκε το αριστοφανικό κείμενο σε δεκαπεντασύλλαβο ομοιοκατάληκτο στίχο, με τη συνδρομή και της ομάδας των ηθοποιών, ήταν μεγάλο. Έδωσε το ιδιαίτερο χρώμα που χρειαζόταν η παράσταση ευνοώντας… σκανδαλωδώς και τον ρυθμό: «Πού να πιστέψω; Ποιό θεό; Και τι κερί ν΄ανάψω;/ Ντρέπομαι πια τα παιδιά στα μάτια να κοιτάξω./ Ποιο μέλλον να τους ευχηθώ και ποια χαρά μεγάλη;/ Που τα’ καναν όλα σκατά κι έσκυψα το κεφάλι.»
Φρονώ όμως ότι αυτό από μόνο του δεν θα αρκούσε αν δεν υπήρχε το άλλο μεγάλο προσόν: η επίγνωση. Ήταν πρόδηλη η ειλικρίνεια των συντελεστών απέναντι στο κοινό στο χειρισμό μιας παραγωγής που δεν έσφυζε από μέσα και καλλιτεχνικές δυνάμεις γι’ αυτό και δεν προσπάθησε καν να στηριχτεί σε μια οργανωμένη και ευπρόσωπη διαδικασία συνοχής. Αυτομάτως έτσι, όλοι οι συντελεστές συντονίστηκαν μέχρι το μεδούλι με τον στόχο που ήταν η επικαιροποίηση των μηνυμάτων του Αριστοφάνη, αλλά πέραν του διαχρονικού αιτήματος της Ειρήνης το οποίο έχει τόσο υπερβεί το χρόνο, ώστε πλέον φαντάζει εντελώς ουτοπικό.
Η παράσταση πολιτικολογούσε για όσα μας «καίνε» σήμερα και μπορεί όλα να εκκινούν από την αστείρευτη αντιπάθεια του Αριστοφάνη για τον Κλέωνα, όμως απροσχημάτιστα μετακινήθηκαν στα διλήμματα της σύγχρονης κρίσης και τον αναίμακτο -μα εξίσου αδυσώπητο- πόλεμο της οικονομίας.
Η πρόταση έβριθε εύστοχων και καινοτομικών μεταχρονισμών και οι ηθοποιοί ευχαριστιόντουσαν το κείμενο, χάιδευαν θαρρείς τις λέξεις, παιχνίδιζαν με τους τονισμούς, τους μορφασμούς και τις χειρονομίες και κατόρθωσαν να εγκαλέσουν τον δύσπιστο θεατή στο «τριπάκι» της συνολικής ευθύνης απέναντι στην προστασία και διασφάλιση της ειρήνης. Η ομάδα έκανε την έκπληξη και ξεπέρασε τον χαβαλέ για να φτάσει στον βαθύτερο προβληματισμό, αξιοποιώντας στο έπακρο της δυνατότητες του κειμένου.
Με λαϊκό οίστρο και δημιουργική φαντασία και όρεξη, όλο το σχήμα (από τους ηθοποιούς και τους εθελοντές, τους σκηνογράφους, την ενδυματολόγο, την κινησιολόγο μέχρι τον φωτιστή και τον μουσικό Νεκτάριο Ροδοσθένους που έπαιζε ζωντανά) πορεύτηκε ως δια μαγείας σε ένα ευχάριστο αποτέλεσμα.
Αν έχω κάποιες ενστάσεις αυτές ίσως αφορούν τη συνολική διάρκεια της πρότασης αλλά και την αμήχανη ταλάντευση μεταξύ αφαίρεσης και υπερβολής στην παράβαση.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου