Το μεγάλο βήμα για το Φεστιβάλ Ξαρκής δεν ήταν μόνο γεωγραφικό, από το Άρσος στη Λόφου. Ήταν και προς την κατεύθυνση της οριστικής καταξίωσης. Δεν χρειάστηκε πολύ καιρό, πρόπερσι τέτοια εποχή το πρωτακούσαμε κι εκ πρώτης όψεως έμοιαζε περισσότερο με «τρελή» ιδέα κάποιας αιθεροβατούσας νεαράς με εναλλακτική ματιά, που είχε το θράσος να το στήσει ως εργασία στο πλαίσιο του μεταπτυχιακού της στο Communication Design.
Η Χριστίνα Σκαρπάρη φέτος βρήκε ακόμη περισσότερους «τρελούς» να συνδράμουν στη διοργάνωση αυτής της χειροπιαστής… ουτοπίας. Και δικαιώθηκε εκ του αποτελέσματος για την απόφασή της να μεταφέρει τις δράσεις σ’ ένα από τα γραφικότερα χωριά της Κύπρου, με μια λαΐκή αρχιτεκτονική τόσο ζωντανή, που κάθε επίσκεψη εκεί μοιάζει με ταξίδι πίσω στο χρόνο.
Οι ελάχιστοι μόνιμοι κάτοικοι του χωριού αλλά και ο ενεργότατος Σύνδεσμος Αποδήμων σφιχταγκάλιασαν την προσπάθεια, συμβάλλοντας ενεργά στο να μετατραπεί ολόκληρη η κοινότητα για ένα τριήμερο σε ένα πολύβουο μελίσσι δημιουργικότητας και αλληλεπίδρασης.
Ο επισκέπτης βρίσκεται σε έναν παρατεταμένο διάλογο: με την παράδοση, την ιστορία, τον πολιτισμό, με τους υπόλοιπους συμμετέχοντες αλλά και τον ίδιο του τον εαυτό. Αρκούσε να ζήσει κανείς μερικές ώρες από κοντά την εμπειρία του Ξαρκής, να περιπλανηθεί στους δρόμους και σε σπίτια, καφενεία και ταβέρνες ανάμεσα στα εκπαιδευτικά εργαστήρια, τα μουσικά δρώμενα, τις παραστάσεις, τις παρουσιάσεις, τις αφηγήσεις, και τα παιχνίδια για να πάρει μια ισχυρή δόση λαϊκής κουλτούρας, σύγχρονου πολιτισμού και πολυπολιτισμικότητας με τοπικό χρώμα. Πόσω μάλλον αν επέλεγε να μείνει για όλο το τριήμερο σε ένα αντίσκηνο ή σε κάποιον παραδοσιακό ξενώνα.
Μια ολοκληρωμένη φιέστα- βίωμα που κάθε βράδυ μέχρι αργά μετά τα μεσάνυχτα ακολουθούνταν από μουσικές συναυλίες υψηλού επιπέδου. Ανάμεσα σ’ αυτές θα μπορούσε κάνεις να ξεχωρίσει την πρώτη ζωντανή εμφάνιση της ιέρειας της ηλεκτρονικής και πειραματικής σκηνής της Ελλάδας, Λένας Πλάτωνος το βράδυ του Σαββάτου.
Αν ήμουν κάποιος χαρτογιακάς στις Πολιτιστικές Υπηρεσίες θα αισθανόμουν τουλάχιστον αμήχανα αναλογιζόμενος ότι μια χαμηλών τόνων ιδιωτική πρωτοβουλία μπορεί και ανθίζει τόσο αποτελεσματικά, χωρίς να έχει απολύτως καμία στήριξη από το κράτος.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου