Πνευματική υδροθεραπεία

Δεν είναι εύκολη η απόφαση να ξεσηκωθείς να πας στη Λεμεσό μόνο και μόνο για να παρακολουθήσεις μια περφόρμανς της μισής ώρας. Ήταν όμως αυτή η θετική προαίσθηση ότι πρόκειται να δεις κάτι εξαιρετικό, που έγινε ούριος άνεμος για να με οδηγήσει μεσοβδόμαδα στο Παλιό Ξυδάδικο. Τι είναι όμως αυτό που μπορεί να αναγάγει μια λιτή παραστατική πρόταση σε μια μυσταγωγική εμπειρία; Είναι το χάρισμα των συντελεστών; Είναι ο χώρος; Είναι η έμπνευση της στιγμής; Η διάθεση της ημέρας; Είναι η δική σου διάθεση, του θεατή, η καλή παρέα, η αποφόρτιση της συσσωρευμένης ολοήμερης έντασης από τη ρουτίνα; Είναι κάποια απ’ αυτά ή όλα αυτά μαζί;

Η εικαστική περφόρμανς του Λούκας Βαλέβσκι «H2011» είναι το πρώτο μέρος ενός πολύ προσωπικού Τριπτύχου του καλλιτέχνη και μια πρώιμη εκδοχή της είχε πρωτοπαρουσιαστεί το 2011 με ερέθισμα, τότε, τη δραματική μείωση των επιπέδων νερού στα φράγματα. Το ύδωρ όμως δεν ήταν –οπτικά τουλάχιστον- το κυρίαρχο στοιχείο σ’ αυτή την πρόταση αλλά περισσότερο το έναυσμα για μια υψηλής αισθητικής «κοσμογονία δωματίου», θέμα της οποίας είναι το αίνιγμα της ύπαρξης σε συνάρτηση με τη λειτουργία των συμπαντικών κανόνων, των μηχανισμών της εξέλιξης, της ενότητας της φύσης. Και είναι επίσης η σκληρότητα και η αντοχή της ανθρώπινης ύπαρξης απέναντι στην αθεράπευτη μοναξιά της με το νερό να υποδηλώνεται ως καταπραϋντικό στοιχείο και ως προοπτική κάθαρσης, λύτρωσης, αναγέννησης.

Ο περφόρμερ και σκηνοθέτης, με τη συμβολή των συνεργάτιδών του Κωνσταντίνας Πήτερ και Κάσια Πολ, παρέδωσε μια βαθιά προσωπική εργασία, μια ποιητική και σχηματική περιγραφή του μυστηρίου του εξατομικευμένου εγώ, μια τελετουργική προσέγγιση πάνω στην ύλη, τη ζωή και τον νου. Με υπόκρουση ήχους της νεοζηλανδικής φύσης, το σχόλιο της ξηραμένης γης και της ξηραμένης ψυχής και της ανάγκης του ανθρώπου να την υγράνει τραμπαλιζόταν με αγγέλματα στις παρυφές της Ιστορίας, με ελεγχόμενες εκρήξεις συναισθημάτων.

Όλα αυτά, σε απόσταση αναπνοής από το κοινό σε ένα σκοτεινό, ατμοσφαιρικό χώρο, μετατρέπονταν σε εικόνες που φλέρταραν με το βλέμμα, σαν μια αλληλουχία από πίνακες νεοκλασικής νοοτροπίας.