Η απειλή του κοινότoπου

«Η Προδοσία» του Χάρολντ Πίντερ σε σκηνοθεσία Μαρίας Στυλιανού.

Μια κοινότυπη ιστορία: μια γυναίκα απατά συστηματικά τον άνδρα της με τον καλύτερό του φίλο. Μπορεί κάποιος να την αφηγηθεί με τρόπο που να ξεφεύγει από την κοινοτυπία; Ναι, ο Πίντερ. Αν π.χ. επιλέξει να τη θέσει χρονολογικά ανάποδα, εκκινώντας από τη προδιαγεγραμμένη συντριβή μετά το τέλος της σχέσης και τελειώνοντας με το παθιασμένο πρώτο παράνομο φιλί. Η Προδοσία δεν είναι μία, αλλά πολλές. Ένα γαϊτανάκι από υπαινιγμούς και μικρά ψέματα που αποκαλύπτουν στο κοινό την ωμότητα της καθημερινότητας, «τους φόβους πίσω από τις καθημερινές συναναστροφές και την απειλή του κοινότυπου» όπως διαπίστωνε η Σουηδική Ακαδημία.

Το λιτό, ανθρώπινο και αφτιασίδωτο ύφος του Πίντερ, στο όριο των απλών προφορικών καταγραφών, πολλές φορές ξεγελάει. Δεν είναι εύκολη η προσέγγιση του πιντερικού κειμένου, επιφυλάσσει πολλές παγίδες ανάμεσα στις «σιωπές» και τις «παύσεις» για το σκηνοθέτη κι ακόμη περισσότερο για τους ηθοποιούς που αναμετρούνται μαζί του. 

Η ομάδα 5C που το ανέβασε πρόσφατα είχε το νου της και δεν έκρυβε το σεβασμό της προς το κείμενο. Το προσέγγισε με επιφύλαξη, έμοιαζε σχεδόν να το φοβάται ακριβώς γιατί μια λεπτομέρεια, μια κλεφτή ματιά, μια ανάσα μπορεί να αλλάξει όλες τις ισορροπίες. Η διανομή έπειθε οπτικά, κράτησε τα προσχήματα κι έφερε την παράσταση εις πέρας χωρίς νοηματικά κενά, ο θεατής ήξερε ότι παρακολουθεί ένα σπουδαίο έργο. Οι ηθοποιοί όμως φάνηκαν να αγκομαχούν να σηκώσουν το υποκριτικό βάρος, ενώ είχαν να αντιμετωπίσουν και το αιώνιο πρόβλημα με τη σκηνή του Μελίνα Μερκούρη, που έχει «καταπιεί» παραστάσεις και παραστάσεις.