«Θέλω να ζήσω τόσο πολύ;»

«Όσκαρ» του Ερίκ Εμανουέλ Σμιτ σε σκηνοθεσία Παναγιώτη Λάρκου. 

Το θέμα του έργου είναι βαρύ κι ασήκωτο: ένας ετοιμοθάνατος 10χρονος λευχαιμικός προτρέπεται από μια εθελόντρια να στέλνει τακτικά γράμματα στον μεγαλοδύναμο ώστε να ελαφρύνει το μυαλό από τις σκέψεις. Από τις επιστολές αυτές αποτελείται ολόκληρη η μικρή νουβέλα του Ερίκ Εμανουέλ Σμιτ «Αγαπητέ Θεέ» στην οποία βασίζεται η παράσταση «Όσκαρ» του ΘΟΚ. 


Παρακολουθώντας τη, διακρίνεις ανάγλυφη την προσπάθεια του σκηνοθέτη και των ηθοποιών να αποφορτίσουν το έργο από το τεράστιο τραγικό βάρος του θέματος που αγγίζει. Όταν από την πρώτη σκηνή ο θεατής έχει προδιαγράψει την πορεία για τον μικρό πρωταγωνιστή, αυτό φαντάζει δύσκολο. Αλλά αποδεικνύεται ότι δεν είναι, γεγονός που προκύπτει από το ίδιο το κείμενο του Σμιτ, που είναι μεν γραμμένο με συναίσθημα, αλλά είναι και γεμάτο ζωντάνια και αισιοδοξία όπως απορρέει από την αφέλεια και την αθωότητα, τη ζωντάνια ενός 10χρονου με τεράστια δίψα για τη ζωή, που αυξάνεται γεωμετρικά καθώς αισθάνεται την κλεψύδρα να αδειάζει.  

Ο σκηνοθέτης προσπάθησε να μεταδώσει στον θεατή την αίσθηση του εφήμερου της θεατρικής πράξης, υπογραμμίζοντας το θέσφατο ότι η ζωή μας είναι γεμάτη με παραδοξότητες. Σε απόλυτο συγχρονισμό με τον συγγραφέα, τη μεταφράστρια- διασκευάστρια Μ. Ντενίση και φυσικά τους ηθοποιούς, μοιάζει να συμμερίζεται την πεποίθηση του Μπέρναντ Σω ότι στη ζωή δεν υπάρχουν μεγάλες ανθρώπινες τραγωδίες, αλλά καταστάσεις τραγικοποιημένες από την ανθρώπινη υπερβολή. 

Γι’ αυτό, μπορούσαμε να γελάσουμε με την ψυχή μας, χωρίς να μας περνάν για ανισσόροπους.