Μια Σταχτοπούτα γαλάζια και ροζ

Το μεγαλύτερο στοίχημα της «Σταχτοπούτας» της Alpha Square δεν ήταν να πείσει τους ενήλικες θεατές ότι αποτελεί πρόταση θεατρικής ευδαιμονίας για όλες τις ηλικίες. Και δεν αναφέρομαι μόνο στους «μεγάλους που αισθάνονται παιδιά», εννοώ όλους όσοι αγαπούν το καλό θέατρο. Διότι το κλασικό παραμύθι του Σαρλ Περώ είναι απλώς η εκκίνηση, ο θεματικός μπούσουλας πάνω στον οποίο ορτσάρουν και πλέουν οι ιδεολογικές, συναισθηματικές και κοινωνικές προεκτάσεις που επιλέγει να χρωματίσει ο σκηνοθέτης και διασκευαστής Ανδρέας Αραούζος, παραδίδοντας μια συμπαγή παράσταση, γεμάτη λυρισμό και αλήθεια.

Το μεγαλύτερο στοίχημα ήταν να αποδείξει ότι είναι «unisex». Δηλαδή να περάσει μέσα από τις συμπληγάδες των σεξιστικών στερεοτύπων που εμφυσούνται στα παιδιά από τη στιγμή που γεννιούνται και εξωτερικεύονται σε κάθε έκφανση αυτού του κατοχυρωμένου διαχωρισμού μεταξύ «αγορίστικου» και «κοριτσίστικου». Αρκούσε, βλέπετε, μόνο και μόνο ο «κοριτσίστικος» τίτλος της παραγωγής για να ξενίσει τα αγόρια –και τους γονείς τους.

Προσωπικά, κόπιασα να πείσω το μαντραχαλάκι μου να διαβεί την πόρτα της αίθουσας που φιλοξενεί την παράσταση. Κάτι που δεν είχα καταφέρει π.χ. το 2011 όταν (πριν ακόμη κλείσει καλά- καλά τα τέσσερά του χρόνια) επιστράτευσε όλων των ειδών και υφών τις αρνήσεις για να μην πάμε στην παράσταση του ΘΟΚ «Οι τρεις πριγκίπισσες που χόρευαν και τραγουδούσαν». Όταν, όμως, τελείωσε η «Σταχτοπούτα», παραδέχτηκε ότι δεν ήταν καθόλου «κοριτσίστικη», συνεχάρη αυτοπροσώπως τον σκηνοθέτη και υποσχέθηκε ότι θα συστήσει την παράσταση σε όλους τους φίλους του.

Αναλογίζομαι τις ευθύνες που μας αναλογούν κι εμάς τους γονιούς στην ενίσχυση αυτής της τόσο έντονης επίγνωσης των στερεοτύπων του φύλου, στην επιβολή των «ροζ» και των «γαλάζιων» ταμπού. Είναι να αναρωτιέται κανείς σε ποιο βαθμό αυτή η κοινωνικά επιβεβλημένη έμφυλη «διχοτόμηση», σε ψυχολογικό επίπεδο επηρεάζει την ανάπτυξη της προσωπικότητας των παιδιών -που συνδέουν το φύλο τους με προφανή εξωτερικά χαρακτηριστικά- και σε κοινωνιολογικό επίπεδο εδραιώνει τον σεξισμό -που σύμφωνα και με την Επίτροπο Διοικήσεως στην κυπριακή κοινωνία είναι διάχυτος και διαπερνά όλες τις εκφάνσεις της ζωής.

Παρακολουθώντας μια απέριττη παράσταση, με θαυμάσια μουσική και υψηλές υποκριτικές επιδόσεις να κωδικοποιεί μια ευδιάκριτη σημειολογία και να βρίθει από στέρεα ανθρωπιστικά μηνύματα για την αξία της συγχώρεσης, τον θρίαμβο του καλού, την υπέρβαση του φόβου, τη χαρά του έρωτα, αναλογιζόμουν σε ποιο βαθμό τέτοιες υπέροχες και ειλικρινείς προτάσεις μπορούν, καθώς μας συμφιλιώνουν με τον εσωτερικό μας κόσμο,να συμβάλουν και στην αποδόμηση αυτών των στερεοτύπων.