Ήταν κι εκείνη εκεί

«Two Cigarettes in the Dark» σε χορογραφία Πίνα Μπάους από το Tanztheater Wuppertal.

Με τα χέρια να πονάνε έπειτα από το 15λεπτο standing ovation, βγήκα στη σάλα της Όπερας του Βούπερταλ βουίζοντας κι εγώ μαζί με το εκστασιασμένο μελίσσι των θεατών από κάθε γωνιά του κόσμου. Εξερχόμενος διερωτήθηκα τι ήταν αυτό που έκανε εκείνη την τρίωρη ρωγμή στο χρόνο να μοιάζει τόσο μαγική. 


Ήταν η παράσταση καθαυτή; Έπαιξε ρόλο η φήμη του Tanztheater Wuppertal 
Pina Bausch στα πέρατα της οικουμένης; Ήταν η σημασία της αναβίωσης μιας από τις σημαντικότερες δουλειές της «αυτοκράτειρας του μοντέρνου χορού» μετά από 27 χρόνια; Μήπως η διαδρομή, πρωτύτερα, με το Sky Train μέχρι την Alter Markt, που μ’ έκανε φευγαλέα να νιώθω ότι συμμετέχω κι εγώ στο ντοκιμαντέρ του Βέντερς; Ο ποδαρόδρομος στην οδό Φρίντριχ Ένγκελς; 

Μήπως η συνειδητοποίηση ότι παρακολουθείς ιερά τέρατα του χοροθεάτρου, όπως ο -σημερινός καλλιτεχνικός διευθυντής της ομάδας- Ντομινίκ Μερσί, η Μέχτιλντ Γκρόσμαν, η Έλενα Πικόν να παίζουν ξανά τους ίδιους ρόλους όπως το 1985; Το τόσο ιδανικό μπόλιασμα με τη νέα γενιά (στην οποία ανήκει και ο Δάφνις Κόκκινος, ένας Έλληνας που έκανε το όνειρό του πραγματικότητα); Είναι όλα αυτά μαζί; 

Και γιατί βγαίνοντας μου φάνηκε ότι κάπου ανάμεσα στο πλήθος είδα και την ίδια;