Ο-θέλω όπερα

«Οθέλλος» του Τζιουζέπε Βέρντι από την Όπερα του Εθνικού Θεάτρου της Σλοβακίας.

Ο καιρός χάρμα, τα καθίσματα γεμάτα, οι μονωδοί διεθνούς επιπέδου, ο καλλιτεχνικός οργανισμός σοβαρός, οι διοργανωτές γαλαντόμοι, το έργο ένα διαχρονικό αριστούργημα. Τι μπορεί να πάει στραβά; Τίποτα. Ε, τότε γιατί φεύγοντας πήρα μαζί μου την αίσθηση ότι κάτι σημαντικό έλειπε για να δέσει το γλυκό; Ο «Οθέλλος» είναι «όπερα τραγουδιστών» και απαιτεί κορυφαίους ερμηνευτές στους βασικούς ρόλους. 

Σε μια παραγωγή που -παρά τις εύλογες τεχνικές δυσκολίες που προκύπτουν στον ανοιχτό χώρο μπροστά από το Κάστρο- έμοιαζε να σφύζει από ποιότητα, το καλλιτεχνικό αποτέλεσμα ήταν μάλλον διεκπεραιωτικό, ενώ οι χαρισματικότατοι φωνητικά Σλοβάκοι πρωταγωνιστές, μάλλον δεν έπεισαν υποκριτικά.

Μ’ αυτά και μ’ αυτά, ακόμη μια διοργάνωση του Φεστιβάλ Όπερας της Πάφου πέρασε στην ιστορία, ανάμνηση ενός καλλιτεχνικού συμβάντος που έγινε θεσμός για να καλύψει ένα κενό στην πολιτιστική μας πραγματικότητα. 14 χρόνια μετά την πρώτη διοργάνωση, η όπερα δεν μπορεί να εξακολουθεί να πιστώνεται από το θάρρος και την καλή διάθεση κάποιων αμετανόητων φίλων του μελοδράματος. Και δεν μπορεί να παύει να αποτελεί, απλώς, μια ποιοτική λύση ανάγκης που τονίζει το κενό που υπάρχει. 

Λυρική σκηνή στην Κύπρο δεν έχουμε και δεν θα αποκτήσουμε. Υπάρχουν, όμως, κι άλλες λύσεις και ίσως ήρθε ο καιρός να αναρωτηθούμε αν μπορούμε να αρκεστούμε σ’ ένα αρκετά δαπανηρό θεσμό, που αποτελεί μεν ορόσημο για την Πάφο, αλλά στοιχίζει καθοριστικά στην υπόλοιπη πολιτιστική δραστηριότητα της πόλης.